Για 4η συνεχή χρονιά συμμετέχουμε στον Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό του Μουσείου Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης με τίτλο " Αναζητώντας την ιστορία του σχολείου μας". αρκτοί γονείς και συγγενείς πρώτου βαθμού , παλιοί μαθητές του νηπιαγωγείου μας, ανταποκρίθηκαν με χαρά στο κάλεσμά μας να γνωρίσουμε στα παιδιά την πορεία του σχολείου μας μέσα στα χρόνια , να αντιληφθούν ότι το νηπιαγωγείο μας έχει " ζωή", έχει τα δικά του μυστικά που θέλει να μας τα αποκαλύψει!!! Όμορφα κείμενα με τις αναμνήσεις τους , πλούσιο φωτογραφικό υλικό , αναμνηστικά λίγο ταλαιπωρημένα από το χρόνο,βιντεοκασέτα με σχολική γιορτή συγκεντρώθηκαν στο σχολείο μας για να παρουσιαστούν.Ακόμα και πιστοποιητικό γέννησης μαμάς προνηπίου που είχε κατατεθεί για την εγγραφή πριν 33 χρόνια καταφέραμε να βρούμε στο αρχείο του σχολείου!!!!
Όλα αυτά έγιναν ένα ποίημα γεμάτο με νοσταλγία και αγάπη για τα πρώτα μαθητικά χρόνια των παλιών μαθητών μας ......
Το ποίημα
145ο Αθηνών Νηπιαγωγείο
λέγεται το αγαπημένο μας σχολείο
βρίσκεται στη Λαμπρινή
σε μια καταπράσινη πλατεία
και δίπλα μας υπάρχει μια μεγάλη εκκλησία
Το νηπιαγωγείο μας το αγαπάμε πολύ
τρέχουμε , παίζουμε ,
κάνουμε όμορφα πράγματα όλα τα παιδιά μαζί
Το Μουσείο Σχολικής Ζωής κάνει ένα διαγωνισμό
και είπαμε να πάρουμε κι εμείς μέρος σε αυτό.
Δημοσιογράφοι γίναμε ,
ρωτήσαμε τη μαμά,
τη θεία , το θείο , τη νονά
για να μάθουμε πώς ήταν το σχολείο μας παλιά
κι αυτοί μας απάντησαν με χαρά.
Μέσα στα χρόνια η αίθουσα δεν άλλαξε πολύ
και τότε υπήρχαν τραπέζια , καρεκλάκια
για να κάθονται τα παιδάκια
που φορούσαν μια όμορφη, γαλάζια καρό ποδιά
κι οι τοίχοι γύρω στολίζονταν με όμορφες ζωγραφιές
χαρούμενες, σαν των παιδιών τις καρδιές
όμως δεν υπήρχαν τα μέσα τα ηλεκτρονικά
όπως τηλεόραση και υπολογιστής
τα πράγματα ήταν πιο απλά.
Δύο αίθουσες είχε και τότε το σχολείο μας
μα η μια ήταν για τις γιορτές
κι όλες τις επίσημες τελετές
τώρα η αίθουσα αυτή μαθητές φιλοξενεί.
Η αυλή ήταν και τότε μεγάλη πολύ
με δέντρα πολλά
είχε και μια τσουλήθρα κι ένα γύρω γύρω
και τα παιδιά έπαιζαν με χαρά
κι ας γέμιζαν με χώματα
αφού με τσιμέντο δεν είχε στρωθεί
ακόμα η αυλή.
Τότε , όμως , το σχολείο παλιά
δεν είχε χρώματα φωτεινά
ούτε στους τοίχους ,ούτε στα κάγκελα
γλάστρες και ρόδες με φυτά
δεν υπήρχαν πουθενά,
ούτε κήπος με τρυφερά μαρούλια και σπανάκια,
ούτε χρωματιστά παγκάκια.
Πάντα το σχολείο μας δυο καγκελόπορτες είχε ,
η μία τώρα είναι πάντα κλειστή
αυτή , όμως, καλημέριζε παλιά τα παιδάκια κάθε πρωί.
Και οι νηπιαγωγοί τότε ήταν διαφορετικές
η κυρία Βασιλική και Τασία,
η κυρία Αστερία , Φούλη και Στεργία.
Μεγαλώσαν τώρα οι γονείς μας
τέρμα τα παιχνίδια στην αυλή
όμως όλοι θυμούνται με νοσταλγία και αγάπη περισσή
τα χρόνια εκείνα τα χαρωπά
τα κρατούν σα θησαυρό μέσα στην καρδιά.
Για περισσότερες πληροφορίες για το Διαγωνισμό στον παρακάτω σύνδεσμο
http://www.ekedisy.gr/category/drasis/mathitikoidiagonismoi/7os-mathitikos-diagonismos/
